Αναδρομή στον Νόμο 3869/2010, γνωστό και ως Νόμο Κατσέλη

Δικηγόρος Βορδώνη Χρυσούλα

Αναδρομή στον Νόμο 3869/2010, γνωστό και ως Νόμο Κατσέλη

28/03/2018 Νόμος Κατσέλη 0
nomos-katseli---dikigoros-vordoni-nikaia.gr

Η υπερχρέωση των ιδιωτών εξελίχθηκε με ιδιαίτερη ένταση από το 2000 και μετά και αποτελεί για την ελληνική πραγματικότητα ένα νέο σχετικώς φαινόμενο που ο Νόμος επιχειρεί να αντιμετωπίσει.
Η ελληνική κοινωνία, η οποία για ολόκληρη την μεταπολεμική περίοδο δεν ήταν εξοικειωμένη με τη λογική της δανειοδότησης, αλλά απεναντίας με την λογική της αποταμίευσης, υπερχρεώθηκε κατά κύριο λόγο από καταναλωτικά και στεγαστικά δάνεια αλλά και από υπεραναλήψεις μέσω πιστωτικών καρτών, προκειμένου να «ανταποκριθεί» στη γενικευμένη και στοχευμένη ακόμα παρόρμηση για κατανάλωση ως εργαλείο ανάπτυξης.

Από την άλλη πλευρά η εκτεταμένη χρηματοδότηση των φυσικών προσώπων και αλόγιστη πρόσβαση των ιδιωτών σε κεφάλαια δανεισμού που κορυφώθηκε την δεκαετία του 2000 και η οποία κατά την ηπιότερη έκφραση «ενθαρρύνθηκε» άλλως «επιβλήθηκε» διαμέσου των επιθετικών και προωθητικών πολιτικών των πιστωτικών ιδρυμάτων, επέτεινε ακόμη περισσότερο την υπερχρέωση των ιδιωτών.
Η απότομη προσγείωση της Ελληνικής οικονομίας στα μετά το 2009 δεδομένα και κρίση που διερχόμαστε, η εκτόξευση της ανεργίας και η απώλεια εισοδήματος σε ποσοστό που προσεγγίζει το 40% οδήγησαν πολύ μεγάλο αριθμό δανειοληπτών σε πλήρη αδυναμία να ανταπεξέλθουν στις υποχρεώσεις και στην κατακόρυφη αύξηση των ληξιπρόθεσμων δανείων.

Η ρύθμιση επομένως των οφειλών του υπερχρεωμένου οφειλέτη κατέστη αδήριτη ανάγκη από την στιγμή κατά την οποία το φαινόμενο απέκτησε τόσο μεγάλες διαστάσεις, σε συνδυασμό με την αναγκαιότητα επανένταξης των υπερχρεωμένων πολιτών στην συναλλακτική και κοινωνική ζωή, καθώς είναι γενική παραδοχή ότι η συναλλακτική πίστη έχει πλέον κλονιστεί σοβαρά με παρενέργειες σε όλους τους τομείς της κοινωνικής ζωής.
Για τον λόγο αυτό ο νόμος δεν αποτελεί προσωρινό και πρόσκαιρο νομοθέτημα αλλά εγκαθίσταται πλέον ως έχον μόνιμο χαρακτήρα με σκοπό την μόνιμη αντιμετώπιση της υπερχρέωσηςς γεγονός που επιβεβαιώνεται και από την διεθνή εμπειρία.

Η διαδικασία του 3869 αποσκοπεί στην επάνοδο σε συμβατική ισορροπία και στον δίκαιο καταμερισμό ευθυνών.. Στην ουσία δεν λειτουργεί με σκοπό να διαγράψει και να εξαφανίσει τις οφειλές όπως πολλοί κακώς πιστεύουν αλλά στην ουσία να αποδώσει στους πιστωτές αυτά που πραγματικά μπορούν οι οφειλέτες να δώσουν, εξασφαλίζοντας σε αυτούς μια νέα αρχή.
Με το 4161/2013 και την διάταξη του άρθρου 4 τίθεται εκ του νόμου ανασταλτικό αποτέλεσμα και δεν επιτρέπεται η λήψη καταδιωκτικών μέτρων, ενώ περαιτέρω θεσπίστηκε υποχρέωση μηνιαίων καταβολών μέχρι την έκδοση οριστικής απόφασης του άρθρου 5 ως αντιστάθμισμα της αναστολής καταδιωκτικών μέτρων.

Με τη διάταξη του άρθρου 12 ορίζεται ότι τα δικαιώματα των πιστωτών έναντι των συνοφειλετών σε ολόκληρο και των εγγυητών δε θίγονται, δηλαδή η απαλλαγή (άφεση χρέους) που επέρχεται με την δικαστική πιστοποίηση της τήρησης της ρύθμισης (άρθρα 8,9 και 11 του νόμου) ενεργεί υποκειμενικά μόνο ως προς τον οφειλέτη που έχει υπαχθεί και δεν συναπαλλάσσονται οι σ ολόκληρον συνοφειλέτες και εγγυητές, οι οποίοι εξακολουθούν να ευθύνονται για το αρχικό ύψος του χρέους.
Δεν θα πρέπει να λησμονούμε ότι ο θεσμός αυτός έχει δεχθεί ουκ ολίγες επικρίσεις και επιθέσεις ακόμα και με αναφορές για την ενδεχόμενη αντισυνταγματικότητα του και δεν θα πρέπει να ταυτιστεί ο θεσμός με άρνηση πληρωμών αλλά με διευθέτηση και ρύθμιση με σκοπό την ομαλή επάνοδο στην οικονομική ζωή.

 

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *

Αυτός ο ιστότοπος χρησιμοποιεί το Akismet για να μειώσει τα ανεπιθύμητα σχόλια. Μάθετε πώς υφίστανται επεξεργασία τα δεδομένα των σχολίων σας.